ನಷ್ಟದ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಮಾಲೀಕರಿಂದ ಹೊಸ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಸರ್ಕಾರದ ಮುಂದೆ 42 ಅರ್ಜಿ

ನಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆ ಮಾಲೀಕರು ಮತ್ತೆ 42 ಕಾರ್ಖಾನೆ ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವೇನು, ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ನಷ್ಟದಲ್ಲಿವೆ ಎಂಬ ಕಾರ್ಖಾನೆ ಮಾಲೀಕರ ಧೋರಣೆಗೆ ರೈತರ ಆಕ್ರೋಶ

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ 81 ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು; ಹೊಸ ಅರ್ಜಿಗಳು ಅನುಮೋದನೆಯಾದರೆ ಸಂಖ್ಯೆ 123ಕ್ಕೆ ಏರಿಕೆ — ರೈತರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವವರು ಯಾರು?
ಬೆಂಗಳೂರು: ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಕ್ಕರೆ ಉದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚರ್ಚೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಬೆಳವಣಿಗೆ ನಡೆದಿದೆ. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ವಿವಿಧ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಂದ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ 42 ಅರ್ಜಿಗಳು ಸಲ್ಲಿಕೆಯಾಗಿರುವ ಮಾಹಿತಿ ಲಭ್ಯವಾಗಿದೆ.
ಇದರ ನಡುವೆ ಕಬ್ಬು ಬೆಳೆಗಾರರು ಸರ್ಕಾರ ಹಾಗೂ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆ ಮಾಲೀಕರಿಗೆ ನೇರ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
“ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ನಷ್ಟದಲ್ಲಿವೆ, ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕಬ್ಬು ಬೆಳೆಯುವ ರೈತರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ದರ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಹೊಸ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು 42 ಅರ್ಜಿಗಳು ಏಕೆ?”
ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೀಗ ಕೇವಲ ರೈತರ ಅಸಮಾಧಾನವಲ್ಲ; ರಾಜ್ಯದ ಸಕ್ಕರೆ ಉದ್ಯಮದ ಆರ್ಥಿಕತೆ, ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಕಬ್ಬಿನ ಲಭ್ಯತೆ ಮತ್ತು ರೈತರ ಆದಾಯದ ಕುರಿತು ಸರ್ಕಾರ ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕಾದ ವಿಚಾರವಾಗಿದೆ.
42 ಅರ್ಜಿಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ಅಗ್ರಸ್ಥಾನ
ಲಭ್ಯವಿರುವ ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಹೊಸ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಕೆಯಾಗಿರುವ ಅರ್ಜಿಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕಬ್ಬು ಬೆಳೆಯುವ ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಆಸಕ್ತಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ.
ಬೆಳಗಾವಿ – 13
ವಿಜಯಪುರ – 8
ಕಲಬುರಗಿ – 6
ಬಾಗಲಕೋಟೆ – 4
ಧಾರವಾಡ – 4
ವಿಜಯನಗರ – 1
ಗದಗ – 1
ಯಾದಗಿರಿ – 1
ಬಳ್ಳಾರಿ – 1
ಕೊಪ್ಪಳ – 1
ರಾಯಚೂರು – 1
ಹಾವೇರಿ – 1
ಅಂದರೆ, ಹೊಸ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಕಬ್ಬು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದಲೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದೆ.
81 ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಿರುವ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು 42 ಏಕೆ?
ಲಭ್ಯವಿರುವ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ 81 ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ಇವೆ.
ಅವುಗಳಲ್ಲಿ 59 ಖಾಸಗಿ, 12 ಸಹಕಾರಿ, 9 ಸಹಕಾರಿ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ಖಾಸಗಿಯವರಿಗೆ ಗುತ್ತಿಗೆಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, 1 ಸರ್ಕಾರಿ ಕಾರ್ಖಾನೆ ಇದೆ ಎಂದು ಮಾಹಿತಿ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಈಗ 42 ಹೊಸ ಅರ್ಜಿಗಳು ಅನುಮೋದನೆ ಪಡೆದು ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದರೆ, ರಾಜ್ಯದ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ 123ಕ್ಕೆ ಏರಬಹುದು.
ಇಲ್ಲಿಯೇ ರೈತರ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ:
ಈಗಿರುವ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಕಬ್ಬು ಲಭ್ಯವಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೂ 42 ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಕಬ್ಬು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ?
ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿನ ಕೊರತೆಯೇ?
ಲಭ್ಯವಿರುವ ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 7.5 ಲಕ್ಷ ಹೆಕ್ಟೇರ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬು ಬೆಳೆಯಲಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು 630 ಲಕ್ಷ ಟನ್ ಕಬ್ಬು ಉತ್ಪಾದನೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
2025–26ರ ಸಕ್ಕರೆ ಹಂಗಾಮಿನಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ಸುಮಾರು 576 ಲಕ್ಷ ಮೆಟ್ರಿಕ್ ಟನ್ ಕಬ್ಬನ್ನು ನುರಿಸಿದ್ದು, ಸುಮಾರು 49 ಲಕ್ಷ ಮೆಟ್ರಿಕ್ ಟನ್ ಸಕ್ಕರೆ ಉತ್ಪಾದನೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ನೀಡಲಾಗಿರುವ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ.
ಹೀಗಿರುವಾಗ ಹೊಸ 42 ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಕಬ್ಬಿನ ಲಭ್ಯತೆ, ನೀರಿನ ಸಂಪನ್ಮೂಲ, ಪ್ರದೇಶವಾರು ಕಬ್ಬಿನ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮತ್ತು ಈಗಿರುವ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ crushing capacity ಕುರಿತು ಸರ್ಕಾರ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿದೆ.
“ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ನಷ್ಟದಲ್ಲಿವೆ” ಎಂಬ ವಾದಕ್ಕೆ ರೈತರ ಪ್ರಶ್ನೆ
ಕಬ್ಬು ದರ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಬೇಡಿಕೆ ಬಂದಾಗ ಹಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಆರ್ಥಿಕ ಸಂಕಷ್ಟದ ವಿಚಾರ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸಕ್ಕರೆಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಬೆಲೆ, ಕಬ್ಬಿನ ಖರೀದಿ ವೆಚ್ಚ, ವಿದ್ಯುತ್, ಕಾರ್ಮಿಕ, ಬಡ್ಡಿ, ಸಾಗಣೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಣಾ ವೆಚ್ಚಗಳು ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಲಾಭದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ.
ಆದರೆ ರೈತರ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಸರಳವಾಗಿದೆ:
“ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಉದ್ಯಮ ನಿರಂತರ ನಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಹೊಸ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಲು 42 ಅರ್ಜಿದಾರರು ಏಕೆ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?”
ಉದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಭವಿಷ್ಯದ ಅವಕಾಶವಿದೆ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಹೂಡಿಕೆದಾರರಿಗೆ ಇದ್ದರೆ, ಆ ಅವಕಾಶದ ಆರ್ಥಿಕ ಲಾಭದಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬು ಬೆಳೆಸುವ ರೈತನ ಪಾಲು ಎಷ್ಟು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಚರ್ಚಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಸಕ್ಕರೆ ಮಾತ್ರವೇ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಆದಾಯವೇ?
ಆಧುನಿಕ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ಕೇವಲ ಸಕ್ಕರೆ ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಘಟಕಗಳಲ್ಲ.
ಕಬ್ಬಿನಿಂದ ಸಕ್ಕರೆ, ಎಥನಾಲ್, ಮೊಲಾಸಿಸ್, ಬಗಾಸ್, ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಉಪ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಮೂಲಕ ಆದಾಯ ಗಳಿಸುವ ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಲಾಭ-ನಷ್ಟವನ್ನು ಕೇವಲ ಸಕ್ಕರೆ ಮಾರಾಟದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗದು.
ರೈತರ ಬೇಡಿಕೆ ಹೀಗಿದೆ:
“ಕಾರ್ಖಾನೆ ನಷ್ಟದಲ್ಲಿದೆ ಎನ್ನುವುದಾದರೆ, ಸಕ್ಕರೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಎಥನಾಲ್ ಹಾಗೂ ಇತರ ಉಪ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಂದ ಬಂದ ಆದಾಯವನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡ ಸಂಪೂರ್ಣ ಲೆಕ್ಕವನ್ನು ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿ ತೋರಿಸಿ.”
ಹೊಸ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ರೈತರಿಗೆ ವರವಾಗಬಹುದೇ?
ಸರಿಯಾದ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯಕರ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಇದ್ದರೆ ಹೊಸ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ರೈತರಿಗೆ ಕೆಲವು ಪ್ರಯೋಜನಗಳನ್ನು ತರಬಹುದು.
ಕಬ್ಬಿಗಾಗಿ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ನಡುವೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಹೆಚ್ಚಿದರೆ ಉತ್ತಮ ದರ ಸಿಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಕಬ್ಬು ಸಾಗಣೆ ದೂರ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು. ಸ್ಥಳೀಯ ಉದ್ಯೋಗ ಹೆಚ್ಚಬಹುದು. ಎಥನಾಲ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಬ್ಬು ಆಧಾರಿತ ಉದ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಉತ್ತೇಜನ ಸಿಗಬಹುದು.
ಆದರೆ ಕಬ್ಬಿನ ಲಭ್ಯತೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ, ಅವುಗಳ crushing capacity ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗದೆ ಆರ್ಥಿಕ ಒತ್ತಡ ಎದುರಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇದೆ.
ಹೀಗಾಗಿ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕಬ್ಬಿನ ಲಭ್ಯತೆ, crushing capacity ಮತ್ತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಬೇಡಿಕೆಯ ನಡುವೆ ಸಮತೋಲನ ಮುಖ್ಯ.
ಸರ್ಕಾರ 42 ಅರ್ಜಿಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು?
ಹೊಸ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಅರ್ಜಿಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವಾಗ ಸರ್ಕಾರ ಕೇವಲ ಹೂಡಿಕೆ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬಾರದು.
ಪ್ರತಿ ಯೋಜನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಕನಿಷ್ಠ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಪಡೆಯಬೇಕು:
ಪ್ರಸ್ತಾವಿತ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಕಬ್ಬು ಲಭ್ಯವಿದೆ?
ಈಗಿರುವ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ crushing capacity ಎಷ್ಟು?
ಹೊಸ ಕಾರ್ಖಾನೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಕಬ್ಬು ಎಲ್ಲಿಂದ ಲಭ್ಯವಾಗಲಿದೆ?
ರೈತರ ಆದಾಯಕ್ಕೆ ಈ ಯೋಜನೆಯಿಂದ ಆಗುವ ನೇರ ಪ್ರಯೋಜನವೇನು?
ಹೂಡಿಕೆದಾರರ ಹಣಕಾಸಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೇಗಿದೆ?
ಎಥನಾಲ್ ಹಾಗೂ ಇತರ ಉಪ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಯೋಜನೆ ಏನು?
ರೈತರಿಗೆ ಬಾಕಿ ಹಣ ಪಾವತಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿನ ದಾಖಲೆ ಹೇಗಿದೆ?
ನೀರು ಮತ್ತು ಪರಿಸರದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮವೇನು?
ಹೊಸ ಕಾರ್ಖಾನೆಯಿಂದ ಈಗಿರುವ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಆಗುವ ಪರಿಣಾಮವೇನು?
ಒಟ್ಟಾರೆ ಯೋಜನೆಯಿಂದ ರೈತರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಆರ್ಥಿಕ ಲಾಭ ಎಷ್ಟು?
ರೈತನ ಪಾಲು ಎಷ್ಟು?
ಸಕ್ಕರೆ ಉದ್ಯಮದ ನಿಜವಾದ ಚರ್ಚೆ “ಕಾರ್ಖಾನೆ ಲಾಭದಲ್ಲಿದೆಯೇ, ನಷ್ಟದಲ್ಲಿದೆಯೇ?” ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಬಾರದು.
ಒಂದು ಟನ್ ಕಬ್ಬಿನಿಂದ ಒಟ್ಟು ಎಷ್ಟು ಮೌಲ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ?
ಅದರಲ್ಲಿ ಸಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಎಷ್ಟು ಆದಾಯ?
ಎಥನಾಲ್‌ನಿಂದ ಎಷ್ಟು?
ಬಗಾಸ್, ವಿದ್ಯುತ್, ಮೊಲಾಸಿಸ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಉಪ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಂದ ಎಷ್ಟು?
ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದ ನಂತರ ರೈತನಿಗೆ ಸಿಗುವ ಪಾಲು ಎಷ್ಟು? ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆ.
81ರಿಂದ 123ಕ್ಕೆ: ಕೇವಲ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಏರಿಕೆಯಲ್ಲ
ಹೊಸ 42 ಅರ್ಜಿಗಳು ಅನುಮೋದನೆಯಾಗಿ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದರೆ, ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ 81ರಿಂದ 123ಕ್ಕೆ ಏರಬಹುದು.
ಇದು ಕೇವಲ 42 ಹೊಸ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಘಟಕಗಳ ವಿಷಯವಲ್ಲ.
ಇದು ಹೆಚ್ಚುವರಿ crushing capacity, ಕಬ್ಬಿಗಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಬೇಡಿಕೆ, ಸಕ್ಕರೆ ಮತ್ತು ಎಥನಾಲ್ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಹೆಚ್ಚಳ, ಹೂಡಿಕೆ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗದ ಜೊತೆಗೆ ರೈತರ ಕಬ್ಬಿನ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಹೌದು.
ಕೊನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ: ಲಾಭವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೊಸ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ಏಕೆ?
ಯಾರನ್ನೂ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರೆಂದು ಘೋಷಿಸುವುದು ಈ ಚರ್ಚೆಯ ಉದ್ದೇಶವಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ:
“ಸಕ್ಕರೆ ಉದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಲಾಭವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೊಸ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಿಗೆ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಲು ಉದ್ಯಮಿಗಳು ಏಕೆ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?”
ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ:
“ಲಾಭದ ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೆ, ಆ ಲಾಭದಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬು ಬೆಳೆಸುವ ರೈತನ ಪಾಲು ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನು?”
ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬು ಆಧಾರಿತ ಉದ್ಯಮ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿದೆ. ಹೊಸ ಹೂಡಿಕೆಗಳು ಬರಲಿ, ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು ಬೆಳೆಯಲಿ, ಉದ್ಯೋಗ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಲಿ, ಎಥನಾಲ್ ಉದ್ಯಮ ವಿಸ್ತರಿಸಲಿ.
ಆದರೆ ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಕಬ್ಬು ಬೆಳೆಸುವ ರೈತನ ಆದಾಯವೂ ಹೆಚ್ಚಬೇಕು.
ಹೊಸ 42 ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಅರ್ಜಿಗಳ ಕುರಿತು ಸರ್ಕಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರವು ಕೇವಲ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಪರವಾನಗಿ ವಿಚಾರವಾಗದೆ, ರೈತ–ಕಾರ್ಖಾನೆ–ಸರ್ಕಾರ ಎಂಬ ಮೂರು ಕೊಂಡಿಗಳ ನಡುವೆ ನ್ಯಾಯಯುತ ಮತ್ತು ಪಾರದರ್ಶಕ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಿರ್ಮಿಸುವ ಅವಕಾಶವಾಗಬೇಕು.
ರೈತನಿಗೆ ನ್ಯಾಯಯುತ ದರ ಸಿಗುವುದೇ ಸಕ್ಕರೆ ಉದ್ಯಮದ ನಿಜವಾದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಮಾನದಂಡವಾಗಬೇಕು.